Umut'la ben birer Survivor manyağıyız. Öyle böyle değil ama. House'tan, Lost'tan, Dexter'dan falan daha fazla heyecanlandırıyor bizi, eski sezonları ilk kez izleyeceksek maraton yapıp koskoca sezonu birkaç günde bitiriyoruz, her hafta heyecan içinde yeni bölümü indirip 45 dakikalık bölümü 90 dakikada izliyoruz çünkü ikide bir durdurup yarışmacılara bağırıyoruz, küfrediyoruz, aramızda strateji konuşmaları yapıyoruz falan. Futbol takımı tutan adamlarınkine benzer hisler içindeyiz Survivor yarışmacılarına karşı. Öyle bir taraftar hali var üzerimizde, öyle bir fanatiklik... Coach'tan nefret ettiğim kadar Galatasaray'dan nefret etmemişimdir mesela, Beşiktaş şampiyon olduğunda da Russell hidden immunity idol'ı ipucu olmadan bulduğunda sevindiğim kadar sevinmemişimdir. Biraz acınası bir durum aslında, sonuçta bu bir reality show. "Guilty pleasure" denen şey bu olsa gerek. Gerçi kendimi suçlu hissettiğim, gizlemeye çalıştığım falan yok görünüşe göre ki hiç mi hiç utanmadan nasıl delisi olduğumu anlatıyorum, hakkında uzun bir yazı döşenmeye hazırlanıyorum falan.
